Het nieuwe jaar is al lang ingegaan en voor de 2e keer ben ik jarig in het Franse land.

Ik beken dat ik niet zo goed ben in het regelmatig schrijven van een verhaaltje.

Ergens heb ik gelezen dat een blog schrijven niet meer zo hip is.

Ben ik blij dat ik allang niet meer zo hip ben.

Dus blijf ik, al is het wat onregelmatig, mijn verhalen met jullie delen en neem ik jullie graag mee in mijn vreugde en ook in mijn worsteling.

We wonen inmiddels ruim twee jaar in Deaux. Twee jaar klinkt best lang.

In mijn vorige leven zou ik hebben gedacht in die tijd helemaal te zijn ingeburgerd en vloeiend Frans te spreken.

Maar die illusie ligt nu ver achter me.

Voor het eerst heb ik hier mijn verjaardag gevierd.

Mijn Nederlandse bestie, in de vorm van mijn Nederlandse vriend,

had me op de dag van mijn verjaardag uitgenodigd op zijn verjaardagsfeest.

Nederlandse bestie is talentrijk in het geven van feestjes.

Hij leeft al 20 jaar in Frankrijk en woont nu met zijn lieftallige Fransman in Vézénobres, het dorpje hier 2 kilometer vandaan, met veel diversiteit aan nationaliteiten.

In het niets te vergelijken met Deaux.

En opeens werd zijn feestje ook een beetje mijn feestje.

Zonder zelf de slingers op te hebben hoeven hangen, kwam er een geweldige chocolade taart op me af die vuur spuwde en werd ik, nog overrompeld door dit gebeuren, de dansvloer op getrokken, waar iedereen voor Nederlandse bestie en mij begonnen te klappen en happy birthday begonnen te zingen,onder leiding van Stevie Wonder.

Ik heb niet eerder zoveel Fransen Engels horen zingen!

( Happy birthday to you, (2x) happy birthday (1x) en vervolgens weer happy birthday to you (2x )

Daar komt bij dat het me niet eerder is opgevallen dat dit nummer best wel lang duurt.

Met het oog op mijn gevorderde inburgering, besloot ik dit jaar een feestje te geven voor onze Franse buren en twee Franse vrienden.

Een beetje afgekeken van mijn Nederlandse bestie, begon ook ik een mooie tafel op te maken met lekkere hapjes die man had klaargemaakt.

Franse buren kwamen met hartige taarten binnen en mijn inmiddels Deaux vriendin, had me eerder die dag geholpen met de aankleding en versiering van de woonkamer.

Als verrassing kwam diezelfde vriendin met verrukkelijke tiramisu als dessert en feestelijke chocoladekoekjes met sterretjes.

Welgeteld waren we met z'n negenen die avond.

Man en ik hadden een sta-tafel gekocht, voor als...

Ja, waarvoor eigenlijk?

Van Ariane (één van onze buren), hadden we vernomen dat we een sta tafel konden lenen bij de mairie.

Dus man en ik naar de mairie.

Daar werd er een man bij gehaald die binnensmonds in erg snel onbegrijpelijk Frans uit begon te leggen dat dit alleen mogelijk is, mits we de zaal,die aan de mairie plakt, zouden willen huren.

Onze goede buur en man van Ariane, Eric genaamd, is gemeente lid van Deaux en dus bekend bij de mairie.

De man bij de mairie, hij met dat onbegrijpelijk Frans, zei dat Eric toch echt zou moeten weten dat als je een sta tafel wilt lenen, je gelijk de zaal erbij moet huren.

Eenmaal op mijn kleine feestje ontstond dit korte gesprek:

Ariane, al wijzend naar de sta tafel, zei blij:

" Ah, je hebt een sta tafel kunnen regelen".

Ik: : "Nee,deze hebben we gekocht, want er werd ons verteld dat het niet mogelijk is.vanuit de mairie een sta tafel te lenen".

Eric: "Wat een onzin, dat kan wel".

Ik : "Nee dat kan niet".

Eric: "Had het dan aan mij gevraagd".

Ariane (lachend) : "Ik had Petra naar de mairie gestuurd".

Eric: "Wie zei nee dan"?

Ik: "Man die snel en onduidelijk Frans sprak".

Eric: "Aaah oui.. C'est lui.. ehehe.. hij... en vervolgens een naam... Ik ga hem aanspreken..."

Tot op heden is het me niet duidelijk hoe het nou zit met die sta tafels en heb ik een donker bruin vermoeden dat dit bij Eric ook niet het geval is.

Achteraf was de sta tafel, DE tafel waar de meesten zich bevonden.

Ondanks onze zeer comfortabele bank en dito stoelen.

Het viel me al vrij snel op dat er veel minder werd gedronken en gegeten dan man en ik hadden bedacht.

Op dorpsfeesten hebben we een aantal van hen op een geheel andere wijze om zien gaan met hapjes en drank.

Normaal gezien werd er nog net geen sprint ingezet om voor aan te staan bij alle versnaperingen.

En was de wijn al snel in de man. (en in de vrouw)

Maar op mijn feestje leek zelfs het grootste feestbeest erg bedaard.

Als het woord verlegen nog niet had bestaan, was het die avond, uitgerekend op mijn feestje, uitgevonden.

Normaal ben ik dan wel iemand die plotseling iets kan zeggen zonder na te denken, maar als gastvrouw met relatief nieuwe mensen om me heen, bleek ik alleen maar bezig met de vraag of iedereen het wel naar hun zin had en overkwam het me natuurlijk weer dat mijn Frans ergens klem kwam te zitten.

Ook ik begon water bij de wijn te doen.

Ja, in mijn eentje blij in de lampen hangen, leek me nou niet de ideale manier om te schitteren op mijn eigen feestje.

Dus bleef ik wat onrustig en leek ik, zeker naderhand, de enige te zijn die zich enigszins zorgen had gemaakt over het wel en wee van de avond.

De volgende ochtend al kreeg ik berichtjes van buren en Franse vriendin dat de avond "vraiment sympa" was verlopen.

"On a beaucoup apprécié". C'est super sympa, et tout très bon et parfait! ( lekkere hapjes van man)

Wat heb ik geleerd:

Deaux is een dorp waar velen hun hele leven wonen, generatie na generatie.

Het feit dat buren bij ons binnen zijn gekomen, is eigenlijk al lovenswaardig te noemen.

En dat is waarom ik Vézénobres niet langer met Deaux kan vergelijken.

Het is een totaal andere ambiance waarin man en ik steeds beter geaccepteerd worden.

Als een kers op de taart had Eric de avond tegen man gezegd: "Je spreekt nu Frans, dus deze zomer kom ik je ophalen om iedere zondag pétanque te spelen op het dorpsplein!"

Kijk! Dat is nog eens inburgeren!

Mijn verjaardag was voorbij, en een nieuw levensjaar is ingegaan.

Hoog tijd voor weer een nieuwe stap.

En zo ben ik op een vrijdag middag op weg gegaan naar wat ik graag wil: vrijwilligster worden bij "le planning familial."

Het was niet het mezelf presenteren waar ik me twee maanden op had voorbereid, wat me vervolgens die middag rode vlekken bezorgde.

Het was de weg er naar toe en daaropvolgend het inparkeren.

Het goede nieuws is, dat, na geruime tijd van lichtelijk paniek, ik ongedeerd op het adres ben aangekomen.

Op de weg er naar toe moest ik bij een stoplicht stoppen die als hellingproef prima had gepast in een rij examen.

Mijn grote nachtmerrie! Ik kon niet onder aan de helling stoppen, zoals ik altijd deed waar mogelijk. (Zeker ook in parkeergarages.)

Nee, dit betrof verkeer, midden in een stad waar ik moest aansluiten.

Goed..na twee jaar.. wat heb ik geleerd.. niet in paniek raken... (vooral dat)

rustig blijven.. naar je 1 (dus niet per ongeluk in z'n achteruit zetten) en hop ,de handrem erop. Oké je kunt het...rustig optrekken, koppeling rustig mee laten komen.... nu niet kijken naar de auto achter je waar je tegen aan zou komen als je niet goed optrekt...

pfffffff en nogmaals, vooral niet in paniek raken!!

De vraag die nu gelijk bij me binnen komt is: Ben ik nou echt de enige die dit zo veel ingewikkelder vindt dan een Frans gesprek bij een organisatie waar je heel graag zou willen werken?

Ik had gelukkig nog ergens een deo in mijn dashboardkastje liggen en met rode vlekken in mijn gezicht ( gelukkig niet ook nog in mijn nek!) kon ik even op adem komen.

Achteraf gezien stond ik waarschijnlijk niet op een parkeerplaats voor een doorgaand iemand. Op de plek kon namelijk een camper parkeren

( hoezo dacht ik, met enige trots, strak te zijn ingeparkeerd..?)

en er was een laag hekje neergezet.

Echter, op dat moment interesseerde me dit alles niet meer, al had er een bord voor gehandicapten voor mijn auto gestaan, ik had deze niet opgemerkt.

Ja!!! Zo erg was het! Want ik parkeer nooit op een gehandicapten plek.

Goed, naar binnen!

Met in mijn achterhoofd mijn ervaringen met Françaises, besloot ik niet gelijk mijn volledige pakket aan vriendelijkheid ten toon te spreiden.

Wat meer ingetogen dan normaal en een stuk kalmer dan dat ik me nog geen vijf minuten geleden in mijn autootje had gevoeld, deed ik de deur open, struikelde bijna over een losse vloertegel en vloog hierdoor bijna de groep mensen in, die zich daar als een kleine menigte had opgesteld.

Gelukkig leek niemand mijn onbeholpen binnenkomst te zijn opgevallen en kwam er een aardig ogende jonge dame mijn kant op.

Aurèle heet ze en ze nam alle tijd om mijn verhaal aan te horen en haar verhaal te vertellen.

De eerste vrijdag avond van maart komen de vrijwilligsters bij elkaar.

Of ik daar ook bij wil zijn. Ze zal er een uur eerder zijn om mij uitleg te geven voor het overleg begint.

Het zal gaan over wat wij, vrijwilligers komende maand gaan doen en wat ik hierbij zou kunnen betekenen.

Het is gelukt!

Ik ben binnen in deze landelijke Franse organisatie waar ik daadwerkelijk van meerwaarde wil zijn!

Mijn enige zorg aldaar is om er te komen zonder auto schade en een parkeerplek!

Maar ook dat zal weer gaan wennen..

Ik ben "en route" in mijn 3e jaar inburgering.

En weer een stapje verder!

Proost! Op mijn nieuwe levensjaar in het mooie Franse land.