De zomer voelde te kort dit jaar maar wel weer veel Franse cultuur opgesnoven! ( en veel wijn)

Fransen houden van rozemarijn, of het nu in een vleesmaaltijd is verwerkt, of bedekt op een pizza, het kan niet op.

En dat laatste klopt, want het groeit hier echt overal: in het wild, in tuinen en op het lavendelveld van mijn Franse juf Anissa.

En zo begaf ik me ergens begin oktober wederom op haar veld en heb ik haar geholpen met het oogsten van rozemarijn.

Ik wist niet dat rozemarijn zo lekker rook!

We waren wederom met z'n drieën, net als toen met het oogsten van de lavendel.

De geur, het mooie uitzicht en de ambiance met elkaar, maakten dat, toen het erop zat, de dagen erna wat leeg aanvoelden.

Kilo's rozemarijn hebben we geplukt. Anissa maakt er wederom mooie producten van, waaronder een hydraterend haarproduct.

Ze heeft me een flacon cadeau gedaan en iedere dag spray ik wat in mijn haar.

Mijn haar danst er (nog) niet van,

maar het idee dat ik heb mee geholpen aan de productie, maakt dat ik denk dat dit echt iets gaat doen met de vochtbalans voor mijn wat steile blonde lokken.

De moestuin is niets geworden dit jaar. De tomaten hadden een ziekte opgelopen door de natte lente. En net als bij mijn beide buren, wilden de andere groentes ook niet meer zo lekker groeien, alsof ze allemaal depressief waren geraakt van de kou en de nattigheid.

De pompoenen, waarvan ik eerder dacht dat dit courgettes waren, presteerden daarentegen boven verwachting!

Zij lieten zich niet kisten door het Nederlandse klimaat, dat met ons mee lijkt te zijn verhuisd!

De vele pompoenen namen de hele moestuin in beslag.

Inmiddels is dit "probleem"weer opgelost.

Ik eet nu wel heel veel soep.

(Man houdt niet van soep)

Deze zomer werd ik opgeroepen voor een borstonderzoek.

De vrouwelijke radiologen die ik in Nederland heb meegemaakt waren kort van stof en zodanig doelmatig, dat ze nog net niet mijn borsten blauw drukten tussen de twee steunplaten.

Hier ging het er echt een stuk vrouw vriendelijker aan toe!

Zo had de aardige radiologe gezegd dat, als ik maar iets van pijn voelde, ik dit gelijk moest aangeven.

Alle handelingen werden uitermate behoedzaam uitgevoerd.

Ze excuseerde zich voor het apparaat wat natuurlijk weer te laag was voor mijn lengte, waardoor ik flink door mijn knieën moest.

Vroeger toen ik van die korte vriendjes had, ging ik met gebogen knieën door het leven, dus zo vreemd voelde dit nu ook weer niet.

Zoals Carla Bruni, op de foto met haar man Nicolas Sarkozy.

Maar ik dwaal af..

Na de fotosessie werd er gelijk, voor de zekerheid, een ego gemaakt.

Dit werd door een arts gedaan.

Ik kreeg gelijk de uitslag.

(Dus niet binnen tien werkdagen en per post.)

Een paar weken later kreeg ik bericht dat ik de foto's kon ophalen. Deze moet ik bewaren en over twee jaar als ik weer word opgeroepen, meenemen.

Alsof dit nog niet genoeg was, werd ik uitgenodigd om een algeheel onderzoek te laten doen.

Dit wordt aangeboden door het "Franse ziekenfonds." ( L'Assurance Maladie)

Zo stond ik op een vroege ochtend nuchter bij het Franse ziekenfonds aan een loket, waarbij eerst tientallen vragen werden gesteld over wat ik wel en niet deed.

Van alcohol gebruik, tot sporten en roken.

Vervolgens werd er bloed afgenomen.

Toen ik aangaf even te willen gaan liggen omdat ik anders dreigde flauw te vallen, werd er versterking bij gehaald.

Een mannelijke verpleegkundige nam bloed af en een vrouwelijke verpleegkundige begon met me te praten om me af te leiden van de prik.

Terwijl zij me het hemd van het lijf vroeg, voelde ik plots dat de aardige man met de witte jas mijn voeten in zijn handen nam en deze zodanig omhoog hielden, dat ik een moment dacht dat hij bezig was een yoga oefening met mijn benen in gang te gaan zetten.

Het bleek geen yoga oefening, maar een manier om mijn bloed goed te laten doorstromen, legde hij me uit. Op deze manier is de kans op flauw vallen namelijk nihil.

Het was vooral deze nieuwe belevenis waardoor ik zelfs een moment vergat waarom ik überhaupt op dat bed lag.

Nu ik toch lag, kon ik blijven liggen voor het maken van een hartfilmpje.

Dit vond plaats met apparatuur van lange tijd voor mijn geboorte.

Met een zachte stem en op geruststellende toon vroeg de mannelijke verpleegkundige regelmatig hoe het met me ging, terwijl hij grote knijpers aan mijn enkels hing.

Het ging allemaal goed, verzekerde hij me een aantal keer.

De vrouwelijke verpleegkundige zat nog steeds naast me en had een aantal keer de neiging om mijn hand vast te houden, wat niet lukte want ook aan beide polsen had haar aardige mannelijke collega grote knijpers gehangen.

Het onderzoek was totaal niet spannend, maar ze zat erbij alsof ze me door een zware bevalling moest coachen.

Na nog een hoor- en oog test werd het resultaat bekeken en besproken met een arts.

In de wachtkamer kreeg ik koffie en een madeleine koekje, maar tijd om dit te nuttigen was er niet.

De arts riep me alweer binnen.

Toen ik vroeg hoe het met hem ging, ("comment allez-vous? ") zoals iedereen dit hier altijd automatisch vraagt, antwoordde hij dat hij wel leukere dingen kon verzinnen op een donderdag ochtend, maar dat hij nu eenmaal moest werken.

Op de vraag of ik alcohol drink, antwoordde ik hem dat ik erg veel van wijn houd.

Dat is geen probleem zei hij, dat drinken we hier allemaal.

Wat hij bedoelde was sterke drank.

Verrassend zo'n Franse arts die constateert dat wijn onder dezelfde categorie valt als ranja of sterker nog, bijna als water.

Hij leek tevreden met de uitslag.

Als ik 65 jaar ben, ontvang ik weer een uitnodiging.

Fransen vertelden me al eerder dat als je wordt aangehouden je altijd moet zeggen dat je wijn hebt gedronken. Dan is er niets aan de hand, want wijn drinken is hier standaard.

Het had de arts kunnen zijn die naast zijn werk vrijwillig bij de gendarmerie werkt.

Man en ik gingen van de week even wijn halen bij een "cave "waar we regelmatig komen.

Tegelijkertijd met ons kwamen er twee motoragenten aan die ook bij de "cave " parkeerden.

Ze liepen mee naar binnen. Ik dacht eerst nog dat er iets aan de hand was en keek zorgelijk naar de aardige vrouw die me inmiddels dusdanig hartelijk begroet, dat het lijkt of we vriendinnen zijn.

De twee agenten doken gelijk de schappen in en kwamen terug met vier flessen wijn.

"Hoe willen jullie die meenemen?" vroeg ze.

Exact dezelfde vraag spookte ook door mijn hoofd.

"Ik heb hier geen rugzakken liggen", zei ze er achter aan.

"Oh, die laten we wel ergens, maak je maar niet druk".

Waar ze die flessen hebben opgeborgen is me nog steeds een raadsel.

Gebeurt dit ook in Nederland, (motor) agenten die een slijterij binnen gaan en een aantal flessen wijn inslaan? ??

Hier lijkt een glas wijn niet te tellen als drinken, maar telt het als deelnemen aan het leven.

Zo zat ik op een avond met een vriendin in de bar in Vézénobres aan frites met salade. Iedereen kent elkaar en zo niet dan is er altijd wel iemand die iets aan je wil vertellen.

Zo ook die avond.

Ik nam net een frites toen vriendin in gesprek ging met Fransen waarvan een stel in Ners wonen, een dorpje hier nog geen vijf kilometer vandaan.

"Je fais SAM ce soir" (Sans Accident Mortel= Zonder dodelijk ongeluk)

zei de man uit Ners tegen mij.

Hij meldde dit met een uitdrukking op zijn gezicht die meer weg had van slachtoffer dan dat hij er daadwerkelijk achter stond.

Trouwens, ze zeggen dus niet zoals in Nederland, ik ben de BOB, maar ik ga SAM doen"

alsof het een trucje is.

Toen ik constateerde dat het drankje in zijn hand veel op wijn leek, zei hij dat een wijntje geen kwaad kon.

Ik heb dit als Franse logica genoteerd.

En toch is ook hier, net als in Nederland een campagne geweest over niet drinken als je rijdt.

( Bob jij of Bob ik)

Hier heette de campagne: "C'est qui SAM ( of Ckisam?)

Tu fais SAM ce soir?

Wie is Sam eigenlijk?

Dit is Sam, het symbool van de campagne.

Unisexe, dat wil zeggen dat Sam Samantha kan zijn of Samuel, groot hoofd, met een lach (het is niet erg om Sam te "doen") met wakkere ogen en frisse, waakzame blik.

Ik vraag me af of de SAM campagne voldoende is aangeslagen hier in de Gard.

Het lijkt als wijn zonder kurk... het effect blijkt snel te zijn verdampt.