Een plons met pech, huis gedoe en een mooie ervaring.

Het zomerfeest van Deaux werd dit jaar nog drukker bezocht dan andere jaren. Het regende nu eens niet.

Dit had, sinds we hier wonen, zomaar het geval kunnen zijn.

Eten en drinken was gratis voor alle deauxoises en deauxois.

(Zo heten we hier in Deaux)

Er wordt echter nooit rekening gehouden met de mensen die geen vlees eten.

Een zielig varkentje (of 2) wordt geslacht en met wat sla en tomaat versiert dit je bord.

Daar ik alleen wat sla, iets van tomaat en wat krul pasta op mijn bord had, (met een stuk stokbrood) kwam het partje kaas als dessert als geroepen.

Dit keer heb ik geen kotsende vrouwen gezien en ben ik zelf ook redelijk recht terug naar huis gelopen.

Op een zonnige, warme dag ging ik met mijn bestie naar Mialet, een mooi gebied in de Cevennen waar de rivier de Gardon stroomt.

Het strandje waar we onze handdoeken neer konden leggen lag aan de overkant.

We hadden onze waterschoenen al aangetrokken.

Ik hoorde mezelf nog zeggen:

"Hier voorzichtig lopen, want de stenen zijn glad".

Ik weet niet meer of ik glad nog heb kunnen uitspreken want ik tuimelde plots met mijn kleding nog aan en mijn tas om mijn schouder, heel elegant het water in.

Dat van dat elegante, zei mijn bestie later, toen ik enigszins weer wat was opgedroogd.

Ik zag nog net dat mijn bestie zijn hand voor zijn mond hield om het niet uit te proesten van het lachen.

Jammer genoeg was mijn mobiel ook in het water terecht gekomen en bleek er, uren later, niets meer aan te doen.

Het verliezen van 600 foto's is vervelend, maar wat ik toen nog niet wist, is dat ik deze verder hele gezellige dag, iets heel kostbaars zou gaan verliezen.

Al dobberend in het water zag ik plotseling mijn trouwring niet meer om mijn pink.

En zo verscheen er op deze zonnige dag opeens een donkere wolk.

We hebben nog met man en macht gezocht, maar mijn alliance was niet meer te vinden.

Geïnspireerd door de natuur, is mijn prachtige ring er in opgegaan.

Het is alweer ruim een jaar geleden dat de vrouw van onze huiseigenaar zomaar bij ons in de tuin stond en bamboe begon te kappen om er, voor hun tuin, een hekje van te maken.

Het was niet de eerste keer dat zowel huisbaas als zijn vrouw ineens voor de deur stonden.

Het zal de Afrikaanse cultuur zijn, waardoor zij iedere keer man en mij duidelijk maakte dat het huis niet van ons is maar van haar.

Met dit idee meende ze dat ze langs kon komen wanneer ze maar wilde.

Die bewuste dag had ik er genoeg van.

Nu moet ik eerlijkheidshalve bekennen dat ik überhaupt genoeg van haar had.

Haar valse opmerkingen naar mij toe, haar geschreeuw en de makkelijkheid waarmee ze regelmatig bedacht dat ze gratis iets mee kon meenemen.

Nadat ik haar had aangegeven dat het genoeg was geweest, ze niet zomaar onze tuin in en uit kon lopen, werd ze woest en is ze met piepende banden naar huis gereden al waar ze als een klein kind huilend bij onze huisbaas haar beklag deed.

De volgende dag zijn we naar onze huisbaas toe gegaan.

Hij vertelde dat zij helemaal van slag was thuis gekomen en dat ik zou hebben gediscrimineerd.

Ik zou me racistisch hebben geuit naar haar toe.

Eenmaal het verhaal aan hem uitgelegd begreep hij gelijk ons punt.

De arme man probeerde dit 's avonds aan haar uit te leggen, wat resulteerde in een nacht alleen in bed.

Ruim een jaar hebben we geen contact meer gehad.

Man en ik wilden onze huisbaas niet belasten en betaalden afgelopen jaar wat onderhoudsklussen die eigenlijk de huiseigenaar had moeten bekostigen.

Nu de badkamer na ruim zeventien jaar echt zijn beste tijd gehad heeft, hadden man en ik het plan om deze te gaan renoveren.

Met foto's van een douchecabine en een meubel die onze klusjesman had uitgezocht, stuurden we de huisbaas het idee en hadden we het voorstel erbij gezet dat wij de helft van het bedrag voor onze rekening wilden nemen.

Hoe aardig zijn wij!

Het hoeft niet hè.

We kregen gelijk een berichtje terug.

We moeten er binnen nu en een half jaar uit.

Vervolgens kwam er een bericht achter aan dat alle smerigheid in het huis door mij komt, met die gore katten.

Man en ik hoorden later dat de huisbaas niks wist van deze lelijkheid.

Man zocht via GPT alles op over het huurrecht van Frankrijk en onze Franse kennissen kwamen met dezelfde informatie bij ons langs.

Een verhuurder mag een huurder er alleen uit zetten als hij zelf in het huis wil gaan wonen in verband met gezondheid problemen of wanneer hij het wil gaan verkopen.

We hebben een contract getekend van drie jaar.

Hier betekent dit dat na drie jaar het contract automatisch wordt verlengd.

1 november wonen wij hier drie jaar.

Wij ontvingen een aangetekende brief met, in het handschrift van die vrouw, een schrijven dat zij er zelf willen gaan wonen omdat hij lichamelijk niet meer in staat is te wonen waar ze nu wonen.

Binnen een half jaar moeten we eruit zijn.

Echter, wij hadden deze brief een half jaar voor één november moeten ontvangen.

We ontvingen deze brief in september.

Dit betekent dat we er nog drie jaar kunnen verblijven.

En zo zagen we, na een jaar, onze huisbaas weer eens de oprijlaan op rijden.

Zij kwam niet mee, want als ze mijn naam al hoort krijgt ze een waas voor haar ogen en rode vlekken in haar nek.

Hij smeekte me bijna om mijn excuses aan haar aan te bieden, dan zouden we er gewoon kunnen blijven wonen.

"Voor mij is het ook zwaar", beklaagde hij zich.

"Ik zit tussen twee vuren".

Toen we hem uitlegden dat de brief te laat is verstuurd en we hier nog drie jaar kunnen blijven, durfde hij met dit nieuws bijna niet meer huiswaarts.

Man en ik hebben onze rechtsbijstandsverzekering gebeld en een jurist heeft voor ons een formele brief opgesteld waarin staat dat we het recht hebben hier nog drie jaar te kunnen blijven wonen.

Eerlijk gezegd is de lol er wel een beetje van af en ben ik naar la mairie van Deaux gegaan om door te geven dat we op zoek zijn naar een ander huurhuis.

ook ons Franse balboek is op de hoogte.

De badkamer plannen hebben we van tafel geveegd.

Onze klusjesman kwam nog wel even langs om de sloten te veranderen.

Je weet het toch niet met zo'n mens.

Bijzondere vrienden zijn bij ons langs geweest en hij, professioneel fotograaf, heeft ons een fotosessie cadeau gedaan.

Normaal sta ik op een foto met iets interessants naast of achter me. Denk aan een mooi uitzicht, een boom met karakter, een sfeervol perkje. Ik sta er meestal blij op met het idee dat ik anderen kan laten zien dat ik er ook echt zelf bij ben geweest.

Vandaag stond ik model.

En dat betekent geen uitzicht en geen pittoresk kerkje op de achtergrond. Nee, het ging om het licht.

Ik werd tegen een Zuid Franse muur geplakt alsof ik zelf het kunstwerk was.

En toen begon het...

Lach met je ogen dacht ik, niet met mijn mond want voor je het weet staat mijn tandvlees er duidelijker op dan mijn tanden.

Daarnaast dacht ik gelijk aan mijn lach rimpels die nog wel eens de overhand konden nemen en mijn hele gezicht besloegen, dus nee, niet uitgebreid met mijn mond in de lach stand.

"Een beetje losser"

"kun je iets draaien"

"Kijk eens naar rechts"

Mijn gezicht probeerde ik ondertussen in een veilige stand te houden, dat wil zeggen lichte glimlach, dat werk.

"Je lach is inmiddels ook verdwenen" hoorde ik onverwachts de camera voor mij zeggen.

Ondertussen was ik bezig mijn handen ergens te laten, want die bleken ook een eigen leven te leiden.

Ik moest ze compleet inactief naast me neer leggen.

Eigenlijk had ik, samen met mijn handen, al mijn gedachtes naast me moeten deponeren, dat was voor mezelf een stuk relaxer geweest.

Ik moet toegeven dat het na een paar uur wat beter ging, ik durfde zelfs weer te lachen.

Voor mezelf heb ik de conclusie getrokken dat het vak "model"me niet voor niets is ontgaan.

Desalniettemin vond ik het een hele bijzondere ervaring en hebben we al één mooie foto mogen ontvangen.

Eentje waar man ook op staat, aldus zijn er ook foto's gemaakt met iets leuks naast me!