Het is zomer!

Na een natte en frisse lente, kwam uiteindelijk de zon die wat in te halen had, want we kwamen gelijk in een hittegolf terecht.

Ik had, dacht ik, van buurman Jacques courgette plantjes gekregen, die ik blij in mijn moestuin plantte. Mijn moestuin begon al snel groen te kleuren van al het blad met gele bloemen die er tussen door piepte. Echter, er was na een tijd nog geen courgette te vinden.

Tijdens een gezellig avondje met de buren en een ander Fransen, hadden de aanwezige mannen mij uitgelegd dat ik alleen maar mannelijke planten in mijn moestuin heb staan.

Het enige vrouwelijke exemplaar zou ik handmatig moeten gaan bevruchten door met een penseeltje het stuifmeel voorzichtig uit de mannelijke bloem te halen en dit over te brengen op de stamper.

Dus daar ging ik, iedere ochtend als een Marja de Bij, met een penseeltje de moestuin in.

Belangrijk detail hierbij is, dat de bloemen open moeten staan.

Het enige vrouwtje leek echter nooit open te staan voor welk stuifmeel dan ook en de ene keer dat ze open stond, gaven alle mannelijke bloemen niet thuis.

Het is mij dan ook een raadsel hoe deze grote courgette achtige in de plant zijn beland.

Met het idee dat ik hele bijzondere pompoen/courgettes heb, ben ik ze blij gaan uitdelen, want plotseling waren er een aantal van deze giganten in mijn tuin.

Eerst aan "la Grignoterie" het kleine restaurantje in Vézénobres, waar we regelmatig te vinden zijn.

Toen de lieve schat van een serveerster vertelde dat zelfs haar zoon er lekker van had gegeten, besloot ik er nog een paar uit te delen, zo ook aan mijn Nederlandse bestie.

Tot op een dag mijn buurvrouw, de vriendin van Jacques, me vertelde dat dit pompoenen zijn.

Pompoenen worden vaak oranje en in oktober geoogst, niet in hartje zomer.

Ariane, onze andere buur, die ik ook graag zo'n bijzondere heerlijkheid had willen geven, appte me dat ze alleen op kantoor was en ze in haar eentje niet meer bij kwam. ("Je suis morte de rire.")

En zo komt het dat er alleen nog maar groene bladeren in mijn moestuin groeien met daartussen enkele gele bloemen die het vertikken om open te gaan.

Ariane en Eric gingen een weekje op vakantie en ik werd gevraagd om op hun dieren te passen. Ze hebben drie schildpadden, vier konijnen, drie kippen, één kat en..Coppa.

Ze heet naar een Italiaans worstje en heeft een denkvermogen van een drie jarige.

Komt bij dat ze bij de drie kippen woont en dat ze in de middag moet worden uitgelaten.

Het is de bedoeling dat de kippen in het hok blijven.

Ze heeft wat moeite met mannen, dus man mocht me niet komen helpen.

De week ervoor had ik een paar keer geoefend, zodat Coppa me een beetje kon leren kennen en Ariane legde uit wat ze eet en hoe ik dit klaar moest maken.

Ze vertelde dat Coppa alleen Eric een keer had gebeten, achteraf was dat omdat hij bang was, maar dat wist ik toen nog niet. (Ik dacht toen nog dat het was omdat Eric een man is.)

De vakantie werd ingezet en met goede moed begon ik aan deze grootse oppas activiteit.

Die middag liet ik haar uit het hok, waarbij ik stukjes wasa volkoren crackers naar de kippen gooide, zodat zij niet gezellig met Coppa mee naar buiten liepen.

Tot zover ging het goed. Ik zette haar op een plek waar ze een half uurtje kon gaan grazen.

Maar toen moest Coppa weer terug haar hok in en dat bleek toch niet zo eenvoudig zonder Ariane in de buurt.

Ze besloot me uit te proberen. Maar dat wist ik toen nog niet.

Met een stuk banaan begon ik haar richting hok te dirigeren en dat ging goed tot ik bij de ingang kwam en de deur open wilde doen. Ze begon zo hard te grommen dat ik van schrik het stuk banaan liet vallen, die zij gelijk opat.

Opeens vond ik haar ook niet meer zo vriendelijk.

Mijn been bevond zich wel heel dicht bij haar snuit.

Ariane had me uitgelegd om in het Frans heel duidelijk en streng op te treden.

Oké dan: "Arrête- toi, c'est suffit!!!!"

Dit leek indruk te maken want ze stapte opzij waardoor ik de deur open kon doen en ze mokkend naar binnen sjokte.

Het was pas dag één.

Er waren er nog zes te gaan.

Dag twee had ze door dat ze dat stuk banaan pas zou krijgen als ze in de kooi stond en daar vond ze iets van. De deur kon ik dit keer gelijk open doen, maar vervolgens bleef ze precies in de deuropening staan. Mijn streng optreden had geen enkel aanzien meer en ik zag in mijn beleving de drie kippen al blij langs haar naar buiten fietsen.

Dit kon niet langer en dat gegrom vond ik ook geen feest. Er stond een bamboe stok tegen het hek. Ik pakte het op terwijl ik boos tegen haar zei dat het nu was afgelopen.

Dat hielp, wonderbaarlijk sjokte ze, weliswaar zwaar ontstemt, haar hok weer in.

Met het idee dat de bamboe stok mijn grote vriend was geworden komende vier dagen, ging ik met goede moed dag drie in.

Wederom stopte ze, al grommend, precies in de deuropening. Ze werd er niet aardiger op.

Ferm pakte ik de stok en.. ze bleef staan.

Opnieuw zag ik haar kop een moment te dicht richting mijn benen bewegen.

In het Frans legde ik haar uit dat ik dit liever niet wil doen, maar ze mij geen andere keuze liet en gaf haar vervolgens een tikje op die grote billen van haar.

En dat had ze niet bedacht! Ze schrok hier zo van dat ze gelijk naar binnen liep en zelfs vergat te grommen.

Het was iedere dag spannend hoe haar gemoedstoestand er bij stond.

Voortdurend begaf ik me in een soort van zoektocht hoe ik haar weer naar binnen kreeg, intussen met in mijn ene hand een stuk banaan en in de andere een stuk wasa volkoren cracker om de drie kippen binnen te houden.

Op één van de laatste dagen van de oppasweek leek ze me onverwachts aardiger te gaan vinden. Wie weet was het die banaan die ik altijd bij me had. Hoe het ook zij, ze begon het me ietsje makkelijker te maken.

Helemaal vloeiend verliep de week echter niet.

Na een week kwam Ariane terug en was ik opgelucht dat de taak er op zat.

Ze legde me uit dat Eric, maar ook haar volwassen dochter bang zijn voor Coppa.

Haar dochter wil voor geen goud meer dagen lang op Coppa passen.

Blij vertelde ze dat ze al lange tijd een wens hebben om een keer naar Azië te gaan om daar een familie lid op te gaan zoeken. Nu het zo goed is verlopen met Coppa en mij kunnen ze met een gerust hart volgend jaar drie weken gaan inplannen.

Man en ik zijn nog altijd gelukkig dat we hier wonen. Deze zomer is er een verassing bij gekomen. Laten we nu vlakbij een prachtig lavendel veld wonen en de eigenaresse kennen!

Ze is namelijk onze bijzonder leuke Franse juf Anissa.

Door de hittegolf is de lavendel sneller in bloei gaan staan dan was verwacht. Lavendel houdt van warmte en zon.

Door deze onvoorziene omstandigheid, moest er bijgesprongen worden om haar te helpen met oogsten.

En zo stond ik op de afgesproken tijd op het lavendelveld waarbij ik totaal niet wist wat ik kon verwachten. Zonnebrand en een flesje water was alles wat ik bij me had.

Nee, ik had ook geen hoed bij me. Ik heb überhaupt geen hoed in mijn kast liggen.

Zonder hoed moet je niet op wat voor een veld willen staan, want een zonnesteek ligt al snel op de loer.

Hierdoor besloot Anissa dat ik de tractor moest gaan besturen en daar had ik op geen enkel moment rekening mee gehouden.

"Had ik nu maar een hoed" dacht ik in een moment van volle paniek. Ik en een tractor besturen, voor je het weet plet ik al de lavendel plat.

Anissa begon me gerust te stellen: "Het is net een auto, je hoeft alleen maar rechtdoor en als ik stop zeg, dan stop je". "Niet te hard gaan, want zij (en haar werkneemster) moesten de lavendel in de laadbak leggen".

Het was in het begin even wennen, soms gaf ik gas, in plaats van dat ik remde en ging ik te hard, waardoor ik naar z'n één moest. Gelukkig is haar tractor een eeuwen oud beestje en ging die bij het aanzwengelen niet gelijk op volle toeren vooruit.

Eenmaal op mijn gemak, voelde het als een droom waarin ik zomaar was beland.

De lavendel, het glooiende landschap, het mooie Vézénobres in de verte, de intense lavendel geur, het constante geluid van de cigales (krekels) gelijk met het brommende geluid van de tractor, maakten me zo gelukkig dat ik vlinders voelde vliegen in mijn buik.

Dit is denk ik het LA DOUCE FRANCE gevoel!

Een paar dagen later ben ik wederom gaan helpen met oogsten.

Dit keer had ik een hoed.

We waren met z'n drieën, Anissa, haar medewerkster en ik. (Op de foto staat Anissa in het midden)

Anissa had me uitgelegd dat de bloempjes heel belangrijk zijn.

Met een soort van hooivork (une fourche) had ze me laten zien hoe ik liefdevol de lavendel met behulp van die vork moest oppakken. Het in de laadbak leggen deed zij, want dat moest ook op een bepaalde manier gebeuren.

Een volle lange dag zijn we bezig geweest.

Natuurlijk zijn we wel gaan lunchen en heeft haar allerliefste moeder gezorgd voor een lekkere maaltijd.

Toen het al tegen half zeven 's avonds liep, werd de liefdevolle omgang met de lavendel bloempjes duidelijk minder liefdevol... eigenlijk bleek de liefde een moment geheel verdwenen.

Zelfs de, normaal heerlijke lavendel geur, kwam letterlijk mijn neus uit.

Bij het opstaan de volgende dag, bleek dat zowel mijn been- als mijn arm spieren gezamenlijk hadden bedacht het een dagje niet zo nauw te nemen.

Mijn beide wijsvingers waren een soort lavendel paars/ blauw van die vork.

Anissa was de ochtend alweer druk bezig de lavendel te destilleren.

Nooit, maar dan ook nooit meer ga ik bedenken dat een flesje lavendel olie, lavendel sirop, lavendel hydraterende spray, of wat voor een lavendel product ook, duur is.

Het arbeidsproces is bijzonder intensief!

De mensen om ons heen lieten weten trots op me te zijn.

Zij weten het zeker, ik ga een echte boerin uit de Cevennen worden.

("Tu vas devenir une vraie paysanne Cévenole")